Co to jest zasiedzenie nieruchomości?

Zasiedzenie umożliwia uzyskanie przez osobę własności nieruchomości, np. gruntu, budynków czy lokalu. Nie wiąże się to z obowiązkiem dostarczenia posiadaczowi w zamian czegoś o równej wartości. Niemniej jednak konieczne jest, aby osoba ta, oprócz podjęcia inicjatywy nabycia prawa, spełniła określone przez przepisy warunki.

Co to jest przedmiot zasiedzenia?

Istota zasiedzenia wiąże się z prawnym prawem własności. Pojęcie to może być stosowane tylko wtedy, gdy chodzi o rzeczy, które można posiadać lub władać nimi, np. przedmioty materialne, przedmioty prawa cywilnego, przedmioty własności indywidualnej (co jest istotne przy rozważaniu wymogów zasiedzenia).

Możliwe jest nabycie w drodze nabycia prawnego prawa własności do określonej nieruchomości, która wchodzi w skład odrębnej własności określonego lokalu, a nawet fizycznego fragmentu nieruchomości, który jest wspólny dla jednego z jej właścicieli.

Przesłanki do zasiedzenia nieruchomości

Wskazane przepisy szczegółowo określają, co należy zrobić, aby przejąć nieruchomość. Zgodnie z wymienionymi przepisami:

• zabezpieczyć nieruchomość może tylko osoba fizyczna lub podmiot, który nie jest jej właścicielem,
• posiadacz musi posiadać nieruchomość z własnej woli,
• nabycie posiadania uzależnione jest od długości okresu, przez który nieruchomość była posiadana bez zakłóceń, co zależy od tego, czy objęcie w posiadanie nastąpiło w dobrej czy złej wierze.

Generalnie pierwsza przesłanka nie jest sporna. Nie jest bowiem możliwe uzyskanie własności czegoś, co już należy do użytkownika poprzez objęcie tego w posiadanie.

Niemniej jednak, w sprawach o wydanie postanowienia o zabezpieczeniu, kwestie posiadania i charakteru moralnego posiadacza, które mają znaczenie dla rodzaju posiadania, są głównymi punktami dyskusji.

Zasiedzenie w dobrej a złej wierze

Posiadanie nieruchomości, gdy chodzi o zasiedzenie nieruchomości, ma istotny wpływ na długość czasu potrzebnego do zasiedzenia. Posiadanie posiadacza jest oceniane przy użyciu metryki bycia w dobrej lub złej wierze w momencie uzyskania posiadania.

Moment uzyskania posiadania jest decydujący dla stwierdzenia dobrej lub złej wiary posiadacza. Oznacza to, że jeśli posiadacz był w dobrej wierze, ale potem okoliczności uległy zmianie i stał się posiadaczem w złej wierze, nie będzie to miało wpływu na czas potrzebny do uzyskania posiadania.

Kodeks cywilny nie wyjaśnia, co należy rozumieć przez dobrą wiarę. W art. 7 wspomina jednak o domniemaniu dobrej wiary w przypadkach, w których skutki prawne zależą od tego, czy wiara jest dobra czy zła. Ma to zastosowanie w przypadku nabycia nieruchomości.

Natomiast domniemanie dobrej wiary może być obalone przez twierdzenie i sprawdzenie, że posiadacz objął nieruchomość w posiadanie w złej wierze.

Ile czasu?

Zasiedzenie jest środkiem, dzięki któremu własność nieruchomości jest ustalana w czasie. Proces ten może trwać 20 lat, jeśli osoba nabyła nieruchomość w dobrej wierze, lub 30 lat, jeśli nabycie nastąpiło w złej wierze. Okres zasiedzenia rozpoczyna się od momentu objęcia nieruchomości w posiadanie samoistne. Długość tego okresu może być dość długa, ale jest to uzasadnione, biorąc pod uwagę znaczenie prawa do posiadania.

W pewnych okolicznościach posiadanie nieruchomości może zostać przeniesione na inną osobę. Ustawa przewiduje taką sytuację i pozwala na doliczenie czasu poprzedniego posiadacza. Zasady doliczania zostały nakreślone w art. 176 k.c., a różnią się one w zależności od kwalifikacji posiadania.

Tworząc ten artykuł inspirowaliśmy się materiałami dostępnymi na stronie https://zasiedzenie.net/